En wat kom je nu allemaal tegen als je eenmaal ouders bent geworden? Ook voeding, slapen, opvoeding en ontwikkeling, er is nog zo veel over te zeggen. Ook in deze thema's zullen positieve en negatieve geluiden te horen zijn en soms hebben mensen behoefte hierover dingen te vragen of te delen. Voel je vrij! Quotes van ouders:

"Ik had wel graag meer laagdrempelige begeleiding bij de borstvoeding gehad"

"Balans houden / vinden

Moeder zijn, dat is nogal een aardverschuiving.  Zorgen voor de kinderen, je relatie goed houden, huishouden, werken, tijd voor sport of hobby, contact houden met vrienden en familie. Ik vind het best krap in die 24 uur per dag die we hebben. En om het allemaal goed te laten verlopen zit er een aardig strak schema achter om dit alles te bolwerken, zeker op de dagen van school en werk. Alhoewel de weekenden ook al snel gevuld worden met verjaardagen, boodschappen maar dan wel op een wat rustiger tempo met het gezin.  Als je goed in je vel zit en met de kinderen gaat het goed dan loopt het allemaal als vanzelf. Je hebt een leuke baan, een partner die goed in zijn vel zit, financieel geen zorgen. Maar als één van deze pilaren omvalt raakt het uit balans.

Stress, spanning, schouders eronder, een tandje harder lopen. Gevoelens en emoties die eigenlijk helemaal niet passen in die krappe 24 uur die een dag telt. Negeren heeft geen zin, het maakt de klachten alleen maar erger. In mijn geval is dat een partner met een burnout, waardoor ik mij vaker dan me lief is kwetsbaar voel en ik op zoek ben naar de juiste balans voor mezelf.  Ik steek aandacht en tijd in hobby’s en doe leuke dingen, ook op mijn werk zijn er extra uitdagingen die ik graag aanga. Me-time is goed lees ik overal. Maar soms vraag ik me af als ik weer eens het gevoel heb mezelf bijna voorbij te rennen  op momenten dat het met mijn partner niet goed gaat en alles mij aanvliegt, maak ik wel de juiste keuze in me-time? Want ja ik ben in volle aandacht met een hobby bezig en met niets anders dan dat, maar dat echte contact met mezelf, vind ik dat hierin wel voldoende?  


Wat mij helpt is om letterlijk met mijn voeten op de grond te staan en te ‘voelen’ dat ik de grond aanraak. Dat is mijn basis, iedere stap opnieuw, de grond voelen onder mijn voeten. Vanuit die basis kan ik weer helder nadenken en ook eens een stap rustiger aandoen als dat nodig is. Mijn eigen tempo bepalen in alle drukte. De tempo die bij mij past op dat moment.  Zolang als ik voel dat ik het nodig heb zet ik mijn voeten bewust in de ‘aarde’ . Om dan ook bewust keuzes te maken; doet het mij goed om vanavond naar dat leuke uitje heen te gaan? Hoe voel ik mij; is dat prima of heb ik de rust in mijn lijf nu harder nodig, om weer even op te laden, en de volgende keer wel weer mee te gaan? Bewust maak ik een keuze. Wat anderen ervan denken maakt mij niet uit want dit is mijn gevoel, mijn waarheid. Zo ben ik. En soms als ik het nodig heb om weer tot mezelf te komen, is dit voor mij terugkomen naar de basis. En die basis is zó belangrijk heb ik gemerkt sinds ik moeder ben. Mijn welzijn, mijn basis, is het allerbelangrijkste. Want dan kan ik de wereld aan. Een stabiele basis wil ik aan mijn kinderen doorgeven, als ze hun eigen levensweg bewandelen met eigen uitdagingen. Als die basis er is dan komt het goed, en wie kan dit beter als voorbeeld geven dan ikzelf."

 

 

"Wat ik zo bijzonder mooi geregeld vind door de natuur is dat elke keer als ik denk 'o wat groei je hard! niet doen!' er iets in de ontwikkeling volgt dat weer zo ontzettend leuk is dat je er toch niet echt verdrietig van wordt."

 "Ik wordt wel moe van al die meningen en met name moeders onderling (kijk maar eens op social media) het lijkt wel of overal één juist antwoord op zou moeten zijn en iedereen z'n gelijk wil halen. Maar kunnen we ook niet een beetje begrip voor elkaar opbrengen? Dat jij een andere keuze maakt, zegt toch niet meteen dat de keuze van een ander slecht of niet weloverwogen is? Ik zoek steun, geen strijd!"

"Door alle verhalen over en reacties op borstvoeding vond ik het spannend hieraan te beginnen maar was ik wel zeer gemotiveerd. Zes maanden wilde ik het volhouden. In het begin vond ik met name buitenshuis voeden een dingetje want ik vond het netjes het ergens te vragen en bovendien zou ik dan een soort 'back-up' hebben als iemand moeilijk zou doen. Het is me nooit ergens geweigerd. Sterker nog ik stond verbaasd, de eerste keer was in een restaurant/kroeg en men deed de deur dicht en de verwarming extra aan zodat ik het niet koud zou hebben! Een enkele keer merkte ik ook dat mensen helemaal niet door hadden dat ik aan het voeden was door vragen als "zal ik hem even voor je vasthouden?" of "ach wat ligt hij lief te slapen". Ik heb ook nooit pijn gehad, geen tepelkloven of borstontstekingen. Een enkele keer wat meer last van stuwing en dat was direct beter na het aanleggen. Mijn zoontje heeft me om precies te zijn één keer gebeten (hij was vroeg met 4 maanden z'n eerste tandjes) en schrok van mijn schrikreactie, heeft hij daarna nooit meer gedaan. Natuurlijk waren er momenten lastig maar dat was dan vooral door meningen (direct of indirect) van mensen die vonden dat ik ermee zou moeten stoppen. Ik hield steeds meer mijn mond over het feit dat ik hem nog voedde omdat ik geen zin had in dat soort reacties. Eigenlijk zonde want dat werkt het taboe hieromtrent alleen maar in de hand. Verder was mijn frustratie soms dat hij losliet tijdens het drinken omdat er andere dingen om hem heen gebeurden, dat is niet handig met een stevige toeschietreflex ;) Uiteindelijk heb ik het ruim 2,5 jaar volgehouden al is dat niet helemaal het goede woord. Hij bouwde zelf af en uiteindelijk was de laatste voeding 's nachts, handig want het is een slechte slaper en wanneer hij dan dronk sliep hij gauw weer in. Toen hij plots wat nachten doorsliep verviel de laatste voeding spontaan. Ik kan alleen maar hopen dat bij een eventuele volgende iets soortgelijks gebeurt."